In de stilte tussen ons

Ik ben er klaar mee.

Ik heb het nooit echt verteld, nooit echt gevoeld, nooit boos kunnen zijn.
Maar ik ben kwaad. De jongens van toen hebben geen idee wat ze met mijn leven hebben gedaan.

Misschien is “verwoest” te groot, maar ze hebben iets in mij kapotgemaakt. Het begon toen ik vijftien was, op vakantie. Ik kon geen nee zeggen.

Voor het eerst kreeg ik aandacht. Ik liet het gebeuren en durfde niets te zeggen. Wat daarna volgde, was jaren van schaamte en verwarring.

Ik dacht dat het aan mij lag. Dat dit mijn rol was, iets waar ik goed in moest zijn.

Ik gaf mezelf weg, voor aandacht, voor liefde, voor iets wat daarop leek. Tot ik niet meer kon.

Toen ik jaren later verliefd werd, kwam ik erachter dat ik niet wist hoe dat moest: vertrouwen, loslaten, voelen. Genieten. Dat mijn lichaam veiligheid en onveiligheid niet uit elkaar kan houden. Dat maakt me boos.

Zij leven hun leven. Ik leef met de gevolgen.

Maar dit, dit is mijn weg naar vrijheid. Om dat meisje van vijftien te laten weten dat ze mag bestaan.

Dat ze veilig is. Dat ik veilig ben.